ความเหงาเป็นสิ่งที่ไม่เคยนึกเคยฝันเลยว่าจะเจอกับตัวเอง   ตอนเด็กๆจำได้ว่าเป็นเด็กที่สามารถสนุกผ่านจินตนาการตัวเอง อิสระ ไร้ซึ่งแรงกดดัน แต่พอโตขึ้นความกลัวก็เริ่มเกาะกินใจ ….เด็กในวันนั้นหายไปไหน…   ไม่มีเสียงตอบรับ…   ทุกๆวันใช้ชีวิตกับคำถามที่ว่าเราเป็นอะไรกันแน่ ?    เมื่อความกลัวเข้าถึงแก่นก็ทำให้รับรู้ได้ว่าโลกนี้มันช่างแย่เสียเหลือเกิน  และความเศร้าก็เริ่มตามมา    เราเถียงกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา  จนสุดท้ายต้องเว้นระยะจากทุกคน  เพื่อให้ทุกคนไม่มาเจ็บปวดกับสิ่งเหล่านี้   มันยากที่จะต่อสู้กับมันมากๆ    วันนี้พยายามยอมรับและกอดมันไว้ ภาวนาว่า เด็กคนนั้นจะกลับมา… ได้แต่เหม่อมองท้องฟ้า ถ้าสักวันเราเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งสวยงาม มันคงจะดีไม่ใช่น้อย

Free Spirit Club

December 17, 2018

ตัวหนูเองเป็นคนขี้เหงาและขี้เบื่อมากๆ เป็นคนชอบอยู่กับคนอื่น ในขณะที่บางทีก็ชอบอยู่คนเดียว   หนูเคยคบกับคนคนนึงเมื่อต้นปีที่ผ่านมา และเพิ่งเลิกกันไปเมื่อประมาณ 3 เดือนก่อน   ความเหงาในชีวิตหนูมันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนที่หนูย้ายมาเข้าชั้น ม.4 ที่โรงเรียนอื่น หนูมาเหมือนตัวคนเดียวทั้งๆที่เพื่อนในกลุ่มก็มาด้วยกัน แต่ก็ไม่ใช่คนที่หนูสนิทที่มาด้วยกัน ในตอนแรกๆมายังไม่เจอปัญหาอะไร แต่ด้วยความที่สังคมที่นี้ต่างจากโรงเรียนเดิมมากๆ หนูได้แต่โทรไประบายกับแม่และเพื่อนสนิททุกสัปดาห์   จนมาเทอม 2 เพื่อนในกลุ่มตอนนั้นก็เริ่มมีปัญหา รวมถึงปัญหาระหว่างเพื่อนในห้อง แถมยังได้ยินข่าวมาว่ามีเพื่อนที่ไม่ชอบตัวหนูอยู่พอสมควร  ตอนนั้นชีวิตดูสับสนและเคว้งไปหมดเลย   มันเป็นช่วงพอดีกับที่แฟนที่เพิ่งเลิกเข้ามาในชีวิต ตอนนั้นก็มีเค้า มีเพื่อนและรุ่นพี่ที่สนิทค่อยรับฟัง คอยปลอบเวลาร้องไห้ จนคิดว่าตัวเองไม่ต้องเหงาแล้ว   แต่จนเมื่อ 3 เดือนก่อน หนูมีปัญหากันจนเป็นเหตุให้ต้องเลิกรากันไป หลังจากนั้นเหมือนอะไรในชีวิตหายไป จากที่ไปไหนก็มีเค้าอยู่เป็นเพื่อน มีปัญหาอะไรก็มาเล่าให้เค้าฟัง   ในตอนแรกๆเราก็ยังคุยกัน แต่หลังๆมาหนูเริ่มไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยเล่นกับเค้าแล้ว ชีวิตตอนนั้นมันเหงามาก  อาจจะเพราะต้องทนในที่เดิมๆที่ไม่มีเค้า ในตอนแรกพอไปที่ที่เคยไปที่ที่เคยอยู่ด้วยกัน หนูร้องไห้ออกมาตลอดเลย ตอนที่คบกันคู่ของหนูมันดีมากดีจนหลายคนไม่คิดว่าเราจะเลิกกัน   จนตอนนี้การเลิกกันครั้งนั้นก็ทำให้หนูกลัวการเริ่มให้ กลัวที่จะต้องเสียใครไปอีก แม้แต่ตอนนี้เพื่อนที่ไม่รู้ว่ายังไง ก็ภาวนาให้คิดกันเราแค่เพื่อนก่อน  เพราะกลัวและไม่พร้อมที่จะเจอความเหงาอีกถ้าต้องเลิกกัน

Free Spirit Club

December 17, 2018

ด้วยนิสัยส่วนตัวผมไม่ชอบความวุ่นวาย เสียงดัง สถานที่ที่ผู้คนเบียดเสียด  การไปที่ที่คนเยอะๆ ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกหายเหงา  แต่ทุกๆ ครั้งมันกลับทำให้ผมเหงามากกว่าเดิม  ความเหงาสำหรับผมจึงไม่ได้เกิดจากการที่ผมไม่มีคนรอบข้าง  แต่เกิดจากความรู้สึก “ไร้ตัวตน” ในฝูงชนมากกว่า   หลายคนอาจมองว่า การไปสถานที่คนเยอะๆ ทำให้พวกเขาสนุก กล้าและมีกำลังทำสิ่งต่างๆ  เพราะพวกเขาสามารถสัมผัสถึงพลังงานด้านบวกจากการได้ทำอะไรไปพร้อมๆ กับผู้คนหมู่มาก  การกรี้ดไปพร้อมกับแฟนเพลงหรือแฟนกีฬาคนอื่นๆ การได้เต้นไปตามจังหวะเพลงและร้องเชียร์ทีมกีฬากับคนแปลกหน้าจำนวนมาก  ถูกมองว่าเป็นกิจกรรมที่น่าจะทำให้ใครๆมีความสุข    แต่สำหรับผมสถานการณ์แบบนั้นไม่ใช่อะไรที่ผมอยากทำ  เพราะผมไม่สามารถสัมผัสถึงสายสัมพันธ์กับมนุษย์คนอื่นๆ ได้  ผมชอบการนั่งในมุมเงียบๆ ของร้านอาหาร ร้านกาแฟ หรือห้องส่วนตัว  นั่งคุยทำความรู้จักกับคนอีกคนมากกว่าการคุยกับคนไม่กี่คน    สำหรับผมมันคือการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ ไม่มีเสียงที่ดังจนเราคุยกันไม่ได้ ไม่มีอะไรเบี่ยงเบนความสนใจจากบทสนทนา เราได้รู้จักคู่สนทนามากขึ้น และเรามีโอกาสที่จะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจเรามากขึ้น  การมีคนมองเห็น รับฟัง และเข้าใจผม  นั่นคือความรู้สึกของการมีตัวตนในสังคม และทำให้ผมไม่รู้สึกเหงา   บ่อยครั้งเวลาไปงานที่มีคนเยอะๆ  เช่นปาร์ตี้ งานเลี้ยง หรือแม้แต่งานแต่งงาน  ผมมักจะขอตัวกลับก่อน หรืออย่างดีที่สุดคือจะรอจนถึงพิธีการสำคัญและกลับบ้าน  ด้วยนิสัยส่วนตัวของผมเอง เวลามีคนแย่งกันพูดมากๆ  ผมมักเลือกที่จะหยุดพูด เวลาคู่สนทนามีอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจ  เช่นมีคนมาทัก หรือมีอย่างอื่นที่เขาสนใจมากกว่า  ผมมักเกรงใจและเลือกที่จะหยุดบทสทนาเพื่อให้เขาได้ไปจดจ่อกับสิ่งที่น่าสนใจมากกว่าเรื่องราวของผม  […]

Free Spirit Club

December 17, 2018

ช่วงแรกของการเรียนมหาลัย เราพยายามช่วยให้เพื่อน 10 คนเรียน กับเพื่อนอีกคนนึง  เพราะเราค่อนข้างหัวไว พยายามกระตุ้น  แล้วเพื่อนอีกคนที่ช่วยก็ซิ่วไป เราเลยต้องแบกทีม    จนทะเลาะกันกับคนที่ไม่ได้ทำงาน 2 คน เรื่องใหญ่มาก  แล้วเราก็เลยแยกออกมาคนเดียว  เพราะเราให้ทั้งใจแต่เจอแบบนี้เลยรู้สึกแย่มาก    หลังจากนั้นก็กลัวการเข้าสังคมขึ้นมา  ไม่กล้ารู้จักใครได้นาน หรือสนิทมาก  แต่เราก็เข้าไปช่วยเพื่อนในคณะทำงานของปี 1 บ่อยๆ  แต่รู้สึกไม่สามารถจูนติดกับใครเลย    เลยหันไปพึ่งแฟน ทำให้ห่างกับเพื่อนออกมาอีก  ไม่ได้เข้าไปทำอะไรเลย  แล้วเราก็กลัวการกลับเข้าไปในสังคมนั้น    ล่าสุดเราลองพยายามเข้าไปอีกครั้ง  ก็เหมือนตัวคนเดียวอยู่ดี  อยากไป แต่อยู่จนทำงานเสร็จไม่ได้เพราะอึดอัด  แต่จริงๆก็เหงา  แต่มันไม่อยากเจอใครอีกแล้ว อยากเฟดตัวออกมาเงียบๆ

Free Spirit Club

December 17, 2018

เราจะรู้สึกเหงาทุกครั้งเมื่อคิดถึงเพื่อนเก่าๆ  เรามักจะคิดว่าทำไมเราถึงไม่มีเพื่อนเหลือเลย  เราทำผิดตรงไหนรึป่าว?    ตอนเด็ก เราเคยเป็นคนที่ชอบบังคับคนอื่น มองโลกในแง่ลบ และคอยจ้องจับผิดว่าคนนั้นไม่ดีคนนี้ไม่ดี  เราคิดว่าเพราะนิสัยแบบนี้เลยทำให้เราไม่มีเพื่อนสนิทเลย  พอขึ้นมหาลัย เราเลยเปลี่ยนตัวเองและก็มีเพื่อนที่รู้สึกสนิทใจด้วย  จนเรียนจบ เราคิดว่าความสัมพันธ์นี้จะยืนยาว… แต่เพราะหลายปีมานี้เรากับเพื่อนแทบจะไม่ได้เจอกัน แล้วความสัมพันธ์ก็ค่อยๆลดลง    ตอนนี้เราไม่ได้คุยกับเพื่อน เราคิดว่าอยู่ได้  แต่พอเห็นภาพของคนอื่นๆในเฟส  เราก็คิดว่าทำไมเราถึงไม่คุยกับเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ  ทำไมเพื่อนคนอื่นถึงไม่สนใจเราแล้ว   ทำไมถึงมีแค่เราที่จดจำเรื่องของพวกเค้าได้ ?

Free Spirit Club

December 17, 2018

ผมกับเพื่อนคนนี้เป็นเด็กซิ่วมาเรียนปีหนึ่งที่เดียวกันด้วยอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายกันทำให้เราสนิทกันมาก  …มากจนเกินไป จนทะเลาะกัน   ครั้งล่าสุดเป็นการการะทำที่ไร้สติของผมที่ทำในสิ่งที่เพื่อนผมเกลียดที่สุด จนถึงขั้นโกรธจะตัดเพื่อนกัน  มันจึงเกิดเป็นความเศร้าเสียใจกับกระทำของตัวเองที่ไม่มีสตินึกคิด ตัวผมเป็นโรคซึมเศร้า​ด้วย เลยควบคุมความคิดอารมณ์​ตัวเองไม่ได้นัก  ผมเครียด เสียใจมาก พยายามง้อพยายามขอโทษให้ถึงที่สุดเพราะกลัว  …กลัวจะเสียเพื่อนคนสำคัญ​คนนี้ไป    จากคำพูดของผมประโยคหนึ่งที่ว่า  “ถึงครั้งนี้กูจะทำให้มึงโกรธเกลียดด้วยความตั้งใจหรือไม่นั้นกูก็ขอโทษจากใจ สำหรับที่ๆผ่านมาระยะ 1 ปี กูไม่เคยเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับมึงเลยหรอ ความรู้​สึกคำพูดที่เคยพูดออกมาจากใจกันมันไม่มีความหมายของคำว่าเพื่อนกันเลยหรอ?” เมื่อผมพูดจบเพื่อนผมก็เงียบแล้วเหมือนคิดอะไรอยู่ สุดท้ายเพื่อนก็ยอมให้อภัยแล้วเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม  แต่ก็บอกว่าอาจจะไม่เหมือนเดิมนะ  ซึ่งผมก็เข้าใจว่าคงไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว  ผมก็ให้สัญญา​ว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีเหมือนเดิมจะทำอะไรก็จะมีสติให้มาก    หลังจากวันนั้นมาผมก็ทำให้เพื่อนเชื่อให้เพื่อนเห็นว่าผมกำลังปรับตัว  แต่ด้วยความที่ไม่เหมือนเดิมมันทำให้ผมรู้สึกว่า…ผมเสียเพื่อนคนๆนั้นไปแล้ว…  เขาไม่เล่นตบมุกกับผม  ผมชวนไปไหนก็ปฏิเสธ​ตลอด  ไปไหนกับเพื่อนคนอื่นแต่ไม่ชวนผม  เขาทำเหมือนผมไม่ใช่เพื่อนไปแล้ว…    แต่ก็มีบางครั้งที่เขาเหมือนเผลอตัวเองทำปกติกับผม แล้วพอเขาคิดอะไรได้ก็ทำไม่ใส่ใจ เหมือนเขาทดสอบเล่นกับความรู้สึ​กของผม  ระยะเวลาผ่านมาก็ 1 เดือนแล้ว… ผมรู้สึกอึดอัดได้แต่เก็บเอาไว้ เหงาตลอดเวลา ซึมเศร้า​หนักกว่าเดิม  จนมันท้อแล้วอยากหยุดความสัมพันธ์​ไว้แค่นั้น แต่ก็ทำไม่ได้  เพราะผมคิดเสมอว่า เพื่อนสนิทยังไงก็คือเพื่อนสนิท  ถ้าเขาอยากตัดขาดกับเราเขาคงตัดสินใจตัดไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว คงไม่มาพิสูจ​น์ตัวเราจนถึงตอนนี้  แล้วผมยังเห็นแสงแห่งความหวังตลอดเวลา ตราบใดแสงนั้นยังไม่ดับผมก็จะไม่หยุดอยู่แค่นี้

Free Spirit Club

December 17, 2018

จริงๆ ก็แอบเหงานะ… เวลาไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าจะไปเล่าให้ใครฟังดี   รู้สึกว่ามีเพื่อน…  แต่ไม่ค่อยกล้าทักใครก่อน แม้แต่เพื่อนที่สนิทมากๆ เพราะเรากลัวเพื่อนไม่อยากฟัง, ไม่ว่าง ซึ่งทั้งหมดคือ คิดไปเองทั้งนั้น โดยที่ไม่เคยถามเพื่อนก่อน   จริงๆ คิดว่า เราอาจจะแค่เป็นคนขี้เกรงใจหรือมีเพื่อนสนิทน้อยแค่นั้น แต่ความจริงที่ลึกลงไปกว่านั้นคือ… ประสบการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจเป็นบาดแผลในวัยเด็ก ที่เคยถูกเพื่อนแบน ไม่คุย ไม่เล่นด้วยเป็นเวลานานๆ  โดยที่ปมปัญหาเหล่านั้นไม่เคยถูกแก้ไข เลยทำให้เด็กคนนั้นมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป โดยพฤติกรรมเหล่านั้น เป็นพฤติกรรมที่ทำขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้น   เด็กคนนั้นเติบโตขึ้น พร้อมโดยที่ไม่เคยรู้ตัวว่า เหตุการณ์ในอดีตเหตุการณ์นึงจะเปลี่ยนแปลงชีวิตไปได้มากขนาดนี้ แม้จะไม่ได้ทะเลาะหรือโกรธกับเพื่อนแล้วก็ตาม แต่พฤติกรรมบางอย่างก็ถูกทำซ้ำๆ เป็นเวลานาน จนเรียกได้อย่างเต็มปากว่าเป็นพฤติกรรมหรือปฏิกิริยาอัตโนมัติไปซะแล้ว   การทำจิตบำบัดแบบ Satir Model ชี้ให้ถึงที่มา ของปัญหาทางด้านพฤติกรรมของตัวเอง การแก้ไขไม่ได้อยู่ที่เพื่อน ไม่ได้อยู่ที่คนอื่น ไม่ได้อยู่ที่สิ่งแวดล้อม แต่ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเราเองทั้งสิ้น   หมอทำหน้าที่แค่ชี้ทาง  ยาช่วยให้เราสามารถรับมือกับมันได้มากขึ้น ส่วนตัวเราเองถ้าไม่หยุดไปในทางที่ไม่ควร ก็คงไม่มีใครช่วยได้ Life in progress…

Free Spirit Club

December 17, 2018

ความเชื่อกับความกลัว

เคยคิดไหมว่าทำไมคนยุคก่อนถึงได้ทำพิธีบูชายัญ นำอาหาร สัตว์เป็นๆ หรือแม้แต่คนด้วยกันเอง มาสังเวยชีวิตแก่เทพเจ้า   ความเชื่อว่าในธรรมชาติมี “เทพ” หรือ “พลังเหนือมนุษย์” สถิตอยู่ เป็นสิ่งที่อารยธรรมทั่วโลกทั้งกรีก อียิปต์ จีน อินเดีย ญี่ปุ่น หรือแม้แต่ของไทยเองก็มีร่วมกัน 

Free Spirit Club

December 17, 2018

สมอง ร่างกาย และความกลัว

ความกลัวมาจากไหน? ความกลัวในอดีตโดยบรรพบุรุษของเรานั้นเกิดจากความกลัวต่อภยันตรายต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อมองเห็นผู้ล่าหรือเมื่อมีภัยพิบัติกำลังคลืบคลานเข้ามา เมื่อเราเริ่มเห็นว่าสิ่งนั้นส่งผลต่อชีวิตและร่างกายของเรา สมองจะส่งสารแห่งความกลัวไปยังกระแสทั่วร่างกายเพื่อกระตุ้นให้เราตัดสินใจว่าจะหนีหรือสู้กับสถานการณ์อันตรายที่อยู่ตรงหน้า 

Free Spirit Club

December 16, 2018

รู้จักความกลัว

ความกลัวคือสัญชาตญาณสำคัญของมนุษย์ ที่ทำให้มนุษย์รักษาเผ่าพันธุ์มาจนถึงทุกวันนี้ ความกลัวทำให้เราไม่ออกไปนอกถ้ำยามวิกาล ทำให้เรารีบระวังตัวเมื่อเห็นพุ่มไม้ใกล้ตัวเราขยับไปมา เราจึงปลอดภัยจากเสือและสัตว์มีพิษต่างๆ มาจนถึงปัจจุบัน

Free Spirit Club

December 16, 2018
1 2 3 4 5 6